Wallace Falls'a ilk kez ocak sonlarında Yunus, Şule ve ben ailece gitmiştik. Öğleden sonra üç gibi arabamızı park edip ağaçların arasındaki patikadan şelalelere doğru yürümeye başladık . Ağaçlar çok sık ve yüksek, patikaya ulaşabilen güneş ışığı ise oldukça sınırlıydı. Parkur inişli çıkışlı ve hava buz gibiydi. İlerledikçe terliyor, dinlendikçe üşüyorduk. Saat dördü geçtiğinde pes ettik, günün son ışıklarını kaybetmeden arabaya geriye dönüp arabaya ulaşmalıydık. 

Şubat ortasında bir deneme daha yaptık bu kez hazırlıklıydık, GPS, atıştıracak bir şeyler, bir kaç şişe su, ilk yardım çantamız, ve her sıcaklığa uyum sağlayabilmek için kat kat giysiler. KDK (Kel Dalgıçlar Kulübü) üyesi arkadaşım Celal'de bize katıldı. Sabah kahvaltıdan sonra hemen yola koyulduk.

Seattle'dan Wallace Falls'a gitmek için önce I5'ten kuzeye, sonrada SR2'den doğuya ilerlemek gerekiyor. Gold Bar kasabasına gelince bir tabela sizi kuzeye dağın içine doğru yönlendiriyor. Ve park yerine ulaşıp arabanıza veda ediyorsunuz. Buradan sonra şelaleye ulaşmak için iki farklı patika var. Biz WoodyTrail i tercih ettik. Ağaçların arasından bir kaç küçük şelaleye uğrayarak büyük şelaleye ulaşıyorsunuz. Toplam yol 2.7mil, ve 300 feet'ten başlayıp 1800 feet'e kadar çıkıyor. Bu patikaya bisikletçiler alınmıyor. Onlar sadece daha kolay ancak daha uzun olan diğer patikayı kullanabiliyorlar. Orası da 3.2mil. Bu da yetmiyor derseniz büyük patikadan Wallace gölüne ayrılan yola geçip gölün etrafındaki 12 millik parkuru deneyebilirsiniz.

Evet kısa ama yorucu bir parkur. Ama fırsat varsa mutlaka denenmeli. Yemyeşil ormanın arasından çıkıp, köpüre köpüre 250ft aşağı düşen suyun sesi mutlaka duyulmalı.